ಚತುರ ಮೊಲ ಮತ್ತು ಸಿಂಹ

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಭಯ

ಒಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠ ಸಿಂಹವಿತ್ತು. ಅದು ಪ್ರತಿದಿನ ಹಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಜಿಂಕೆ, ಹಂದಿ, ಮೊಲ ಎಲ್ಲವೂ ಭಯದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದವು.

ಒಂದು ದಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಸಿಂಹದ ಬಳಿಗೆ ಹೋದವು.

“ನೀನು ಹೀಗೆ ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿ ನಿನ್ನ ಆಹಾರವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಉಳಿದವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು,” ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡವು.

ಸಿಂಹ ಒಪ್ಪಿತು. ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಮೊಲದ ಸರದಿ

ಒಂದು ದಿನ ಚಿಕ್ಕ ಮೊಲದ ಸರದಿ ಬಂತು. ಸಿಂಹದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅದರ ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು.

“ಏನಾದರೂ ಉಪಾಯ ಸಿಕ್ಕರೆ ನನ್ನನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೂ ಕಾಪಾಡಬಹುದು,” ಎಂದು ಅದು ಯೋಚಿಸಿತು.

ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಬಾವಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದರ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಲಿನ ಮರಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.

ಮೊಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೊಳೆಯಿತು. ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಿಂಹದ ಗುಹೆಯ ಕಡೆ ನಡೆಯಿತು.

ಇನ್ನೊಂದು ಸಿಂಹವೇ?

ಹಸಿದ ಸಿಂಹ ಕೋಪದಿಂದ ಕಾದಿತ್ತು.

“ಇಷ್ಟು ತಡವೇಕೆ?” ಎಂದು ಗರ್ಜಿಸಿತು.

ಮೊಲ ಹೆದರಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮಾತಾಡಿತು.

“ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಸಿಂಹ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಯಿತು. ‘ಈ ಕಾಡಿಗೆ ನಾನೇ ರಾಜ!’ ಎಂದಿತು. ಅದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲು ತಡವಾಯಿತು.”

ಇದು ಮೊಲ ಹೆಣೆದ ಕಥೆ. ಆದರೆ ಸಿಂಹ ಅದನ್ನು ನಂಬಿತು.

“ನನ್ನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ರಾಜನೇ? ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಅವನು? ತೋರಿಸು!” ಎಂದು ಕೂಗಿತು.

ಬಾವಿಯ ಬಳಿಗೆ

ಮೊಲ ಮುಂದೆ ನಡೆಯಿತು. ಸಿಂಹ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಧಾವಿಸಿತು.

ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ಮೊಲ ನಿಂತಿತು.

“ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಒಳಗೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ,” ಎಂದಿತು.

ಸಿಂಹ ಬಾವಿಯೊಳಗೆ ಇಣುಕಿತು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹದ ಮುಖವೊಂದು ಕಾಣಿಸಿತು!

ಅದು ತನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂದು ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಹಿಂದಿರುಗಿದ ಗರ್ಜನೆ

“ಹೊರಗೆ ಬಾ!” ಎಂದು ಸಿಂಹ ಗರ್ಜಿಸಿತು.

ಬಾವಿಯಿಂದ ಅದೇ ಗರ್ಜನೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ. ಆದರೆ ಒಳಗಿನ ಸಿಂಹವೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಸಿಂಹ ಭಾವಿಸಿತು.

ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಅದು ಯೋಚಿಸುವುದನ್ನೇ ಮರೆತಿತು. ಎದುರಾಳಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಬಾವಿಗೆ ಜಿಗಿಯಿತು.

ಬಾವಿ ಆಳವಾಗಿತ್ತು. ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಹೊರಬರಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಸತ್ತುಹೋಯಿತು.

ಮೊಲ ಬಾವಿಯಿಂದ ದೂರ ಸರಿದು ಕಾಡಿನತ್ತ ಓಡಿತು.

ನೆಮ್ಮದಿ ಮರಳಿತು

ಮೊಲವನ್ನು ಕಂಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಅದರ ಸುತ್ತ ಸೇರಿದವು.

“ನೀನು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ?” ಎಂದು ಜಿಂಕೆ ಕೇಳಿತು.

ಮೊಲ ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿತು. ಇನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಸಿಂಹದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟವು.

ಮೊಲ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೂ ಭಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅದು ಯೋಚಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

ಆ ದಿನದಿಂದ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಆ ಸಿಂಹದ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕಿದವು.